De drie visumroutes naar Australië, uitgelegd

Australië kent voor geschoolde migranten drie hoofdroutes. Welke bij je past bepaalt niet alleen je visum, maar je hele traject: waar je mag wonen, hoe lang je erover doet, en welke stappen je in welke volgorde moet zetten. Dit is daarom de eerste keuze die je maakt, en de enige die je later moeilijk terugdraait.

De 189 — Skilled Independent

Een permanent visum zonder verplichtingen. Je mag overal in Australië wonen en werken, je bent aan geen enkele staat gebonden, en je hoeft niemand om een nominatie te vragen. Het is de meest vrije route, en daarmee ook de route waar de meeste mensen op mikken.

Precies daarom is hij de zwaarste. Je concurreert met alle andere aanvragers wereldwijd, en alleen de hoogste scores worden uitgenodigd.

De 190 — State Nominated

Ook permanent, maar met een staat erbij. Een Australische staat of territorium nomineert je, en verwacht in ruil dat je daar de eerste twee jaar woont. Daar staat iets tegenover: de nominatie levert vijf extra punten op.

Die vijf punten klinken bescheiden, maar ze zijn vaak precies het verschil tussen wachten en uitgenodigd worden. De keerzijde is dat je gebonden bent — aan een staat, en aan de beroepenlijst die díé staat hanteert, die smaller kan zijn dan de landelijke.

De 491 — Skilled Work Regional

Een voorlopig visum voor vijf jaar, met vijftien extra punten. Je woont en werkt drie jaar in een aangewezen regionaal gebied, en kunt daarna permanent verblijf aanvragen.

"Regionaal" betekent in Australië iets ruimers dan je zou denken: het omvat complete steden zoals Adelaide, Perth en Hobart. Voor wie niet per se in Sydney of Melbourne hoeft te wonen, is dit vaak de snelste route naar een permanent verblijf — via een omweg die op papier langer lijkt.

De vuistregel

Hoe meer punten je zelf meebrengt, hoe onafhankelijker de route die je kunt kiezen. Wie ruim scoort kan mikken op de 189. Wie in de middenmoot zit, komt met een staatsnominatie of een regionale route vaak veel verder dan met geduld.

Het verschil tussen "mag meedoen" en "wordt uitgenodigd"

Hier gaat het bij de meeste mensen mis, en dit is het stuk dat officiële websites niet duidelijk maken.

Het officiële minimum is 65 punten. Dat getal staat overal, en het klopt: met 65 punten mag je een Expression of Interest indienen. Maar in de praktijk krijgen aanvragers voor de 189 pas een uitnodiging rond de 85 tot 95 punten.

Reken je niet rijk op 65 punten. Wie op het officiële minimum plant, dient een aanvraag in die technisch geldig is en in de praktijk nooit aan de beurt komt. Dat kost geen afwijzing — het kost maanden of jaren wachten op een uitnodiging die niet komt.

Dat verschil tussen de drempel en de werkelijkheid is waar tijd en geld verdwijnen. Het is ook precies het soort informatie dat een goed emigratiebureau je meteen vertelt, en dat je zelf pas na weken zoeken op fora bij elkaar sprokkelt.

Wat dit betekent voor je volgorde

Je kunt deze keuze niet in je eentje maken op basis van voorkeur. Hij volgt uit twee dingen die je eerst moet weten: staat jouw beroep op de juiste lijst, en hoeveel punten breng je realistisch mee. Pas als die twee vaststaan, weet je welke routes voor jou überhaupt openstaan — en dan wordt de keuze meestal vanzelf duidelijk.

Wat je in elk geval niet moet doen, is documenten gaan verzamelen voordat je dit weet. De vereisten verschillen per route, en werk dat je voor de verkeerde route doet kun je weggooien.

Let op de programmajaar-wisseling

De drempels, quota en beroepenlijsten worden per programmajaar herzien, doorgaans rond juli. Een score die in mei nog ruim voldoende leek, kan in augustus krap zijn geworden. Plan daar rekening mee: als je in het voorjaar dicht bij een uitnodiging zit, is doorpakken vaak verstandiger dan nog een ronde afwachten.

Kijk voor de actuele drempels altijd bij de bron hieronder, en niet naar een opgeslagen versie of een samenvatting op een forum — deze regels veranderen vaker dan de meeste andere.