Het E-2-visum: de Amerikaanse deur die alleen voor Nederlanders openstaat

Amerika heeft geen algemene emigratieroute, maar Nederlanders hebben iets wat de meeste nationaliteiten niet hebben: een eigen deur. Sinds 5 december 1957 is er een vriendschaps- en handelsverdrag met de Verenigde Staten van kracht, en daardoor staat Nederland op de lijst van verdragslanden voor het E-2 treaty investor-visum. In het Nederlandse spraakgebruik heet die route naar dat verdrag vaak simpelweg "het DAFT-visum".

De kern is eenvoudig: investeer een substantieel bedrag in een echt Amerikaans bedrijf, ga dat bedrijf zelf leiden, en je mag met je gezin in de VS wonen. Geen werkgever die je moet sponsoren, geen jaarlijks quotum, geen loterij.

De vier eisen, en waar het misgaat

Je geld moet echt in het bedrijf zitten. Het kapitaal moet geïnvesteerd zijn of aantoonbaar onderweg, en het moet risico lopen — geld op een bankrekening met de bedoeling ooit iets te beginnen telt niet. Je moet bovendien kunnen aantonen waar het vandaan komt.

Het bedrag moet substantieel zijn — maar er is geen minimum. Dit is de meestgestelde vraag en het antwoord is contra-intuïtief: het consulaat in Amsterdam schrijft letterlijk dat er geen bedrag bestaat dat als "substantieel" geldt. Het gaat om de verhouding tot wat de onderneming kost. Koop je een bestaand bedrijf van vier ton, dan is een investering van een ton weinig; begin je een dienstverlenend bedrijf dat vijftigduizend kost, dan wordt verwacht dat je daar vrijwel de volle mep in stopt. Hoe goedkoper de onderneming, hoe hoger het percentage moet zijn.

Het bedrijf mag niet marginaal zijn. Het moet nu of in de nabije toekomst méér kunnen opleveren dan een minimaal inkomen voor jou en je gezin — doorgaans aantoonbaar binnen vijf jaar. Een eenmanszaak die precies genoeg oplevert om van te leven, is volgens de regels marginaal en dus niet genoeg. Dit is waar veel afwijzingen vandaan komen.

Je moet het zelf leiden. Je toont aan dat je ontwikkelt en leidt, met minimaal 50% eigendom of aantoonbare operationele zeggenschap. Passief investeren in andermans bedrijf kwalificeert niet.

Hoe de aanvraag loopt

Anders dan bij de werkgeversroutes gaat een E-2-aanvraag vanuit Nederland niet via een petitie bij de Amerikaanse immigratiedienst — die weg staat voor mensen buiten de VS zelfs uitdrukkelijk niet open. Je dient rechtstreeks in bij het consulaat in Amsterdam: het online formulier DS-160, plus je complete bedrijfsdossier per e-mail. Daarna volgt een persoonlijk interview, dat voor alle E-aanvragers verplicht is. Het consulaat houdt zelf twaalf weken of meer aan voor de behandeling van het dossier vóór dat interview; je paspoort met visum komt drie tot vier werkdagen na het gesprek terug.

Reken op twee bedragen per persoon: $315 aanvraagkosten voor de E-categorie, plus de afgiftefee die de VS per nationaliteit rekenen. Voor Nederlanders staat die in de reciprociteitstabel op $2.118 — de duurste losse post van de hele Amerikaroute, en precies het bedrag dat ontbreekt in de enthousiaste verhalen over "het Nederlandse visum". Voor een gezin van vier loopt dat op tot bijna tienduizend dollar aan visumkosten alleen. Eén slag om de arm: de reciprociteitstabel noemt bij dat bedrag een geldigheid van 36 maanden, terwijl het consulaat op zijn vragenpagina schrijft dat een E-visum voor Nederlanders tot vijf jaar kan worden afgegeven. Vraag bij je aanvraag na welke stand geldt.

Wat het je gezin geeft

Je echtgenoot en ongehuwde kinderen onder de 21 mogen mee — hun nationaliteit hoeft niet dezelfde te zijn als de jouwe. En hier zit een groot voordeel dat andere routes niet bieden: de partner van een E-2-houder is werkgemachtigd op grond van de status zelf, zonder aparte werkvergunning aan te vragen. Bij een H-1B moet de partner daarvoor een apart traject in, en dat kan alleen onder voorwaarden. Kinderen mogen niet werken maar gewoon naar school.

De harde grens: dit is geen green card

Het E-2 is een nonimmigrant-visum, en dat is geen formaliteit. Je moet aantoonbaar de intentie houden om te vertrekken zodra je status eindigt; het consulaat vraagt zelfs een ondertekende verklaring van die strekking. Verlengen mag onbeperkt — telkens met twee jaar, zolang het bedrijf aan de eisen blijft voldoen — dus mensen wonen er in de praktijk decennia op. Maar het is en blijft een status die aan je onderneming hangt. Valt het bedrijf om, dan valt je verblijfsrecht mee om. Wie permanent verblijf wil, moet een apart traject in via een werkgever, familie, buitengewoon talent of de loterij.

Dat maakt het E-2 niet minder waardevol — het is voor veel Nederlandse ondernemers de enige realistische route naar Amerika. Maar ga erin met de juiste verwachting: je koopt er ondernemersvrijheid mee, geen zekerheid.