Werken in Italië: de cao is je minimumloon, en twee regimes korten je belasting

Italiaanse salarissen liggen onder de Nederlandse — dat is het eerlijke uitgangspunt. Maar wie de spelregels kent, haalt er meer uit: de cao regelt wat de wet niet regelt, en twee fiscale regimes zijn ronduit genereus voor nieuwkomers.

De CCNL: je cao is je minimumloon — en je dertiende én veertiende maand

Italië heeft geen wettelijk minimumloon. Wat je verdient, bepaalt de CCNL: de landelijke sector-cao die in je arbeidscontract staat, met daarbij je inquadramento — het functieniveau dat je loonschaal aanwijst. Controleer die twee regels in elk aanbod, want ze bepalen ook je proeftijd, je opzegtermijn, je tredicesima (dertiende maand, standaard) en in veel sectoren een quattordicesima. Formeel zijn cao's niet algemeen verbindend — maar de rechter hanteert de representatieve cao als grondwettelijk loonminimum, dus ook een werkgever buiten de werkgeversclub kan er niet onderuit. En het inkomen zelf: de IRPEF telt sinds 2026 drie schijven (23%, 33% — net verlaagd — en 43%), plus de regionale en gemeentelijke opcenten die tot vier procentpunt schelen per woonplaats.

INPS en de NASpI: automatisch — maar het U1 regel je zelf

Anders dan in Scandinavië is hier niets te kiezen: pensioen én werkloosheidsverzekering lopen automatisch via INPS, de premie zit in de loonafdracht. De WW heet NASpI: 75% van je gemiddelde loon (gemaximeerd rond € 1.585), aflopend vanaf de zesde maand, met een duur van de helft van je premieweken. De toegangseis is mild — dertien weken premie in vier jaar; de dertig-werkdageneis die online nog rondzingt is in 2022 afgeschaft. Voor Nederlanders telt één regel dubbel: je Nederlandse verzekeringsjaren tellen mee via het U1-formulier van het UWV, maar pas nadat je in Italië verzekerd hebt gewerkt. Vraag dat U1 dus gewoon vast aan bij vertrek — het kost niets, en zonder begint je teller bij nul.

Twee regimes die het verschil maken

Voor wie in loondienst komt, ligt het impatriati-regime klaar: wie de afgelopen drie jaar geen fiscaal inwoner van Italië was, hooggekwalificeerd is (een universitair diploma met passende functie volstaat) en minstens vier jaar blijft, betaalt vijf jaar lang belasting over slechts de helft van zijn loon — zestig procent vrijstelling zelfs, met een minderjarig kind. De oude verhalen over 70 of 90% vrijstelling gelden alleen nog voor wie vóór 2024 verhuisde. Voor zelfstandigen is er het forfettario: tot € 85.000 omzet een vlaktaks van 15% in plaats van de hele IRPEF-stapel, en voor echte starters de eerste vijf jaar 5% — met als adder dat het niet te combineren is met het impatriati-regime, en dat wie het jaar vóór de start meer dan € 35.000 uit loondienst verdiende er niet in mag. Wie twijfelt welk regime past, heeft precies één goed gesprek met een commercialista nodig — vóór het eerste contract getekend is.

In Vertrekklaar is dit fase 1 van 5 van het traject: dezelfde stappen, maar dan op jullie situatie — in jouw volgorde, afvinkbaar, en met de termijnen bewaakt. Bekijk het hele traject naar Italië.