AOW en pensioen in Italië: alles naar de woonstaat — en het 7%-regime

Voor gepensioneerden is Italië fiscaal het vriendelijkste land van alle klassieke bestemmingen — niet door een sluiproute, maar door een verdrag uit 1990 dat nooit is heronderhandeld.

Het verdrag: woonstaat wint, over de hele linie

De meeste nieuwere Nederlandse verdragen houden een vinger aan je pensioen: een bronstaatheffing, een drempelbedrag, een 20%-plafond. Het verdrag met Italië kent dat allemaal niet. Je particuliere bedrijfspensioen is onder artikel 18 "slechts belastbaar" in je woonstaat — Italië. En omdat het verdrag geen apart artikel voor sociale zekerheid of lijfrenten heeft, vallen je AOW en lijfrente onder het restartikel (artikel 22): opnieuw exclusief Italië — andere route, zelfde uitkomst. Praktisch betekent dat: vraag bij de Belastingdienst een vrijstellingsverklaring loonheffing aan voor je pensioenfonds en de SVB, en er wordt in Nederland niets meer ingehouden. De ene uitzondering is het overheidspensioen (ABP uit een overheidsdienstbetrekking): dat blijft Nederlands, tenzij je naast inwoner ook Italiaans staatsburger wordt. En dit regime blijft: Italië staat niet op de Nederlandse onderhandelingsagenda's — gecontroleerd tot en met de Kamerbrief van april 2026.

Vermogen dat in Nederland achterblijft

Drie regels uit hetzelfde verdrag voor wie huis, aandelen of spaargeld aanhoudt. Een verhuurd huis in Nederland blijft volledig Nederlands belast — inkomsten uit onroerend goed horen bij het land waar het ligt (artikel 6). Over dividend uit een Nederlandse vennootschap mag Nederland als bronstaat beperkt inhouden: 15% in de meeste gevallen, 10% bij een belang van 10 tot 50 procent van de stemmen, 5% daarboven (artikel 10). En over rente mag de bronstaat maximaal 10% houden (artikel 11). Wie voor het 7%-regime hieronder kiest, rekent dus met twee lagen: wat Nederland als bronstaat vasthoudt, en de 7% die Italië over het buitenlandse inkomen rekent.

Het 7%-regime: tien jaar vlaktaks in het Zuiden

Daarbovenop heeft Italië zelf een uitnodiging klaarliggen. Wie een pensioen van een buitenlandse verstrekker heeft, de afgelopen vijf jaar geen fiscaal inwoner van Italië was, en zijn woonplaats verlegt naar een gemeente in Sicilië, Calabrië, Sardinië, Campanië, Basilicata, Abruzzo, Molise of Puglia met maximaal 30.000 inwoners — die grens is in april 2026 verruimd van 20.000, wat veel sites nog missen — kan kiezen voor een vlaktaks van 7% over ál zijn buitenlandse inkomen. Niet alleen het pensioen: ook Nederlands spaargeld, beleggingen en huurinkomsten vallen eronder. De optie kies je in je eerste Italiaanse aangifte en geldt het ingangsjaar plus negen volgende — tien belastingjaren in totaal. Omdat het verdrag Italië exclusief laat heffen en geen onderworpenheidseis stelt, werkt de combinatie met een Nederlands pensioen — maar laat precies deze samenloop door een fiscalist bevestigen voor jouw situatie; dat ene gesprek verdient zichzelf hier dubbel terug.

De zorgkant: de laagste woonlandfactor van de klassieke landen

Je zorg loopt als gepensioneerde via het CAK: S1-formulier aanvragen, inleveren bij de ASL van je woonplaats, en je bent volwaardig ingeschreven in het Italiaanse stelsel ten laste van Nederland. De bijdrage die daar tegenover staat wordt vermenigvuldigd met de woonlandfactor, en die staat voor Italië in 2026 op 0,4641 — je betaalt nog geen helft van de Nederlandse grondslag, tegenover 1,0 in Duitsland en Zweden. De zorgtoeslag kan bovendien doorlopen. Twee data om te kennen: wie met vroegpensioen wil vertrekken moet vóór 1 november 2026 bij het CAK zijn aangemeld (daarna geven alleen AOW en arbeidsongeschiktheidsuitkeringen nog toegang), en de conserverende aanslag over je pensioenopbouw is binnen de EU een papieren kwestie — automatisch uitstel, en na tien jaar kwijtschelding op verzoek, zolang je niet afkoopt.

In Vertrekklaar is dit fase 2 van 5 van het traject: dezelfde stappen, maar dan op jullie situatie — in jouw volgorde, afvinkbaar, en met de termijnen bewaakt. Bekijk het hele traject naar Italië.