Je auto mee naar Duitsland: omkentekenen, de HU — en geld terug uit Nederland

Anders dan bij Engeland of Australië is de auto meenemen naar Duitsland geen rekensom met een verrassende uitkomst: je rijdt er zelf heen, er is geen invoerbelasting, en je Nederlandse rijbewijs blijft gewoon geldig tot het verloopt. Wat er wél moet gebeuren is omkentekenen — en aan de Nederlandse kant valt daarbij iets te hálen.

Wanneer moet het?

De Duitse wet hangt het niet aan een aantal weken maar aan het begrip regelmäßiger Standort: rijden op een buitenlands kenteken mag alleen zolang je auto zijn vaste standplaats níét in Duitsland heeft. Op het moment dat je emigreert, ligt die standplaats er dus per definitie — en hoort de auto op Duits kenteken. Rek het niet op: je Meldebescheinigung vertelt elke agent precies sinds wanneer je er woont.

De Duitse kant: vier dingen, in deze volgorde

1. Verzekering eerst. Een Duitse autoverzekeraar geeft je een eVB-nummer — de elektronische verzekeringsbevestiging die de Zulassungsstelle wil zien vóór er ook maar iets geregistreerd wordt.
2. De HU-keuring (de "TÜV", officieel Hauptuntersuchung): voor de registratie is een geldige Duitse keuring nodig — reken op zo'n € 170 inclusief uitlaatgasmeting; de Nederlandse APK vervult die rol niet.
3. De Zulassungsstelle: met je identiteitsbewijs plus Meldebescheinigung (de Anmeldung gaat dus vóór de auto), het Nederlandse kentekenbewijs én de oude platen, het CoC-document van de fabrikant, het eVB-nummer, het keuringsbewijs en een SEPA-machtiging voor de wegenbelasting. De registratie zelf kost vanaf € 34,70, plus zo'n € 20-40 voor nieuwe platen.
4. De Umweltplakette (± € 6-7): de groene milieusticker die je in vrijwel elke Duitse binnenstad nodig hebt — en die aan het kenteken gekoppeld is, dus na het omkentekenen koop je een nieuwe.

De Duitse wegenbelasting (Kfz-Steuer, geïnd door de douane via die SEPA-machtiging) is voor de meeste benzineauto's mild: € 2 per 100 cc plus een CO2-staffel boven de 95 g/km — reken indicatief € 80-120 per jaar voor een gemiddelde benzineauto, fors minder dan de Nederlandse motorrijtuigenbelasting.

De Nederlandse kant: haal je BPM terug

Hier zit het geld. Bij de RDW doe je een exportmelding (€ 12): je krijgt een vrijwaringsbewijs, het exportbewijs voor de Duitse inschrijving en witte exportplaten waarmee je nog veertien dagen in Nederland mag rijden. En dan het deel dat bijna niemand kent: omdat je auto duurzaam in een ander EU-land wordt ingeschreven, kun je bij de Belastingdienst de rest-BPM terugvragen — het niet-afgeschreven deel van de aanschafbelasting die ooit in de Nederlandse prijs zat. De afschrijving loopt volgens een leeftijdstabel; voor een auto van een paar jaar oud gaat het al snel om honderden tot duizenden euro's. Twee voorwaarden om scherp te hebben: de teruggaaf geldt voor auto's die op of na 16 oktober 2006 in Nederland zijn geregistreerd, en uit de Duitse papieren moet blijken dat de auto binnen dertien weken na de exportstatus is ingeschreven. Plan de Duitse Zulassung dus niet te ver na je RDW-melding — die dertien weken zijn ruim, maar niet oneindig.