Je auto en je inboedel naar Amerika: wat wél mag, en waarom de auto beter achterblijft

De verhuizing naar Amerika kent één prettige regel en één die veel mensen duur komt te staan. De prettige eerst.

Je inboedel: rechtenvrij, onder twee voorwaarden

Gebruikte huisraad mag de VS in zonder invoerrechten, mits je aan twee eisen voldoet die de douane kort en hard formuleert: je hebt de spullen minstens één jaar in het buitenland gebruikt, en ze zijn niet bestemd voor iemand anders of voor verkoop. Onder household effects vallen meubels, tapijten, schilderijen, serviesgoed, linnengoed, geluidsapparatuur en het gereedschap en de vakboeken van je beroep.

Let op het onderscheid dat de douane maakt, want het is scherper dan je denkt: kleding, sieraden, fotoapparatuur en draagbare radio's zijn géén huisraad maar personal effects. Die vallen buiten de huisraadvrijstelling — al worden invoerrechten op persoonlijke bezittingen die je langer dan een jaar bezit doorgaans kwijtgescholden. Over voertuigen is de douane onverbiddelijk: die zijn altijd belastbaar.

Het papierwerk is één formulier: CBP Form 3299, de aangifte voor vrije invoer van onbegeleide goederen. Je verhuizer of douane-agent mag dat voor je indienen — het formulier voorziet er zelf in dat een gemachtigde met een volmacht tekent, en de vervoerder vult zijn eigen deel in. Zorg wel dat je paklijst klopt met wat er in de container zit.

Over die container: vanuit Rotterdam naar de Amerikaanse oostkust ben je grofweg drie tot vier weken onderweg met een eigen container, en zes tot acht weken met deellading — die vaart pas als hij vol is. De westkust is duurder én trager. Reken naast de zeevracht op havenkosten en douaneafhandeling aan de Amerikaanse kant; die zitten zelden in de offerteprijs.

Nog twee dingen voor de paklijst. Alcohol is een zaak van de staat waar je aankomt — die bepaalt hoeveel je mag invoeren en of je een vergunning nodig hebt. En laat etenswaren met vlees erin (ook bouillonblokjes en soepmixen) thuis: het niet aangeven van agrarische producten kost $300 bij de eerste overtreding.

Je auto: het eerlijke antwoord is "verkoop hem hier"

Dit is de duurste illusie van de Amerikaroute. Een auto die in Europa is gebouwd voldoet vrijwel nooit aan de Amerikaanse veiligheidsnormen (FMVSS) en emissie-eisen. De douane schrijft het zelf op, en die formulering is een waarschuwing: wees sceptisch als een verkoper beweert dat een auto aan de normen voldoet of "makkelijk in orde te maken" is. Auto's jonger dan 25 jaar moeten aan alle FMVSS voldoen om permanent te worden ingevoerd — punt.

Wil je het toch, dan loop je tegen twee muren tegelijk. Voor de veiligheidskant moet een door de overheid geregistreerde importeur de auto aanpassen en certificeren, en je stort een borg van anderhalf maal de douanewaarde van de auto. Voor de emissiekant moet een erkende commerciële importeur hetzelfde doen, en de douane merkt daar droog bij op dat die tarieven "very high" zijn. Bovenop dat alles komt 2,5% invoerrecht. De milieudienst schrijft er in kapitalen bij: regel het vóór verscheping, want een auto die zonder geldige regeling aankomt kan in beslag worden genomen.

En dan de valstrik waar mensen echt in lopen. Als niet-ingezetene mag je je auto tot één jaar rechtenvrij meenemen — dat klinkt als een uitweg. Maar voldoet hij niet aan de normen, dan moet hij binnen dat jaar het land weer uit, en verkopen in de VS mag niet. De douane laat er geen ruimte in: er is geen vrijstelling of verlenging van die exportplicht. Je hebt dan tweemaal een oceaanoverdracht betaald voor een auto die je niet mag houden.

De uitzondering is de liefhebbersauto van 25 jaar of ouder: die ontsnapt aan de veiligheidseis. Voor al het andere is de rekensom simpel — verkoop in Nederland, en koop ter plaatse iets terug. Zet dat wel als vaste post in je budget: het geld van je Nederlandse auto heb je in Amerika vrijwel meteen weer nodig, want in de meeste staten is een auto geen luxe maar een voorwaarde om te kunnen werken.