Direct naar de inhoud

Medicijnen mee over de grens: verklaringen, voorraad en het 90-dagenplafond

Voor medicijnen onder de Opiumwet heb je een verklaring nodig — en het Nederlandse stelsel draagt je maar drie maanden. Wat je bij het CAK regelt, wat Australië aan de grens wil zien, en waarom een lokale arts vinden gewoon bij je eerste weken hoort.

2 min lezenLaatst bijgewerkt:

Wie dagelijks medicatie gebruikt, verhuist met een extra dossier — en met een misverstand dat we meteen kunnen opruimen: er bestaat geen Nederlandse verklaring die je "voor altijd" dekt. Het stelsel is gebouwd voor reizen, niet voor emigreren, en dat bepaalt je hele aanpak.

Valt je medicijn onder de Opiumwet? Dan eerst dit

Voor slaap- en kalmeringsmiddelen, sterke pijnstillers, ADHD-medicatie en medicinale cannabis heb je bij de grens een medicijnverklaring nodig, aan te vragen via het CAK. Voor Spanje, Portugal en Frankrijk is dat de Schengenverklaring: je maakt hem online aan, je (huis)arts tekent, en het CAK keurt hem goed — reken een week. Eén verklaring per medicijn, en let op de looptijd: 30 dagen per verklaring, maximaal drie opeenvolgend. Negentig dagen is dus het plafond.

Voor Australië (en verblijven boven de 90 dagen) bestaat de Engelstalige medicijnverklaring: een jaar geldig, maar met natte handtekeningen, post en soms een extra stempel — begin er vier weken voor vertrek aan.

Wat Australië aan de grens wil zien

De Australische regels zijn streng maar werkbaar, en ze gelden voor iederéén met medicijnen in de koffer, Opiumwet of niet: maximaal drie maanden voorraad, in de originele apotheekverpakking met etiket, met je recept of een doktersbrief die middel en dosering noemt — en alles netjes aangeven bij binnenkomst. Sterke opioïden en ADHD-medicatie vallen gewoon onder die reizigersvrijstelling; een klein rijtje middelen mag er echt niet in (waaronder dipyrone/metamizol en abortuspillen). Wie aangeeft, heeft zelden een probleem; wie het "vergeet", wel.

Het echte werk: de overdracht

Na die eerste maanden houdt het Nederlandse papier op, en dat is geen gebrek maar het ontwerp: vanaf dan hoor je bij het stelsel van je nieuwe land, met een lokale arts en een lokaal recept. Een huisarts of voorschrijver vinden is dus geen klusje voor "als het nodig is" — het is een stap in je eerste weken, ruim voordat je meegebrachte voorraad slinkt. Elk corridor-stappenplan heeft er een eigen stap voor.

Wat de overdracht soepel maakt, regel je bij je vertrek: vraag je huisarts om de gratis kopie van je medisch dossier waar je wettelijk recht op hebt (het origineel blijft in Nederland), en je apotheek om een actueel medicatieoverzicht — internationaal genoteerd met werkzame stoffen, want merknamen verschillen per land. Met die twee documenten is het eerste gesprek met je nieuwe arts een overdracht in plaats van een verhoor. En vervoer medicatie in je handbagage: een verloren koffer is vervelend, verloren medicatie een noodgeval.

Waar dit op rust

De feiten in dit artikel komen van deze officiële pagina's. Regels veranderen — bij twijfel is de bron leidend, niet dit artikel.

Verder lezen

Klaar om te beginnen?

Zesentwintig trajecten staan volledig klaar — België, Denemarken, Duitsland, Engeland, Estland, Finland, Frankrijk, Griekenland, Italië, Noorwegen, Oostenrijk, Portugal, Spanje, Zweden, Zwitserland, Aruba, Bonaire, Curaçao, Amerika, Canada, China, Dubai, Japan, Thailand, Australië en Nieuw-Zeeland: je stappenplan, je documenten en je kosten op één plek, met de timing bewaakt. Eén keer betalen, en het is van jullie.

Start je stappenplan