Direct naar de inhoud

GKV of PKV: de Duitse zorgkeuze die je maar één keer goed kunt maken

Wie in Duitsland gaat werken, wordt automatisch publiek verzekerd (GKV) — gezin gratis mee. Wie boven de loongrens verdient mag privaat (PKV), en dat lokt met lage instappremies. Maar de weg terug is wettelijk dichtgetimmerd, en boven de 55 zit hij vrijwel op slot.

3 min lezenLaatst bijgewerkt:

Duitsland heeft twee zorgstelsels naast elkaar, en welke je binnengaat is geen detail maar een beslissing met decennialange gevolgen. Het goede nieuws: voor de meeste Nederlandse emigranten kiest de wet gewoon voor je, en die keuze pakt goed uit.

In loondienst: automatisch GKV, gezin gratis mee

Wie in Duitsland in loondienst werkt, is wettelijk verplicht verzekerd in de publieke Gesetzliche Krankenversicherung. Je kiest zelf één van de ruim negentig Krankenkassen (AOK, TK, BARMER en tientallen andere — je zit er daarna minimaal twaalf maanden aan vast), geeft die door aan je werkgever, en de dekking loopt vanaf de eerste werkdag. Kies je niet binnen twee weken, dan kiest je werkgever voor je.

De premie is inkomensafhankelijk: 14,6% plus een Zusatzbeitrag die per kasse verschilt (gemiddeld 2,9% in 2026), samen zo'n 17-18% — waarvan je werkgever de helft betaalt. Daarbovenop komt de Pflegeversicherung (3,6%, ook gedeeld; kinderloze 23-plussers betalen 0,6 punt extra). Er is een plafond: boven een maandloon van € 5.812,50 telt het meerdere niet mee.

De grote troef voor gezinnen heet Familienversicherung: je partner zonder eigen inkomen (tot € 565 per maand, € 603 bij een minijob) en je kinderen zijn gratis meeverzekerd — tot 18, tot 23 zonder werk, tot 25 in studie. Kinderen betalen bovendien nergens eigen bijdragen. Vergelijk dat met twee Nederlandse premies plus kinderpremies, en het Duitse stelsel is voor eenverdienersgezinnen ronduit voordelig.

Wat de GKV kost aan de balie

Huisarts en ziekenhuis kosten niets extra's. Recepten kennen een bijbetaling van 10% met een minimum van € 5 en een maximum van € 10 per middel, met een jaarplafond van 2% van je bruto-inkomen (1% voor chronisch zieken). De tandarts is het echte verschil met Nederland: kronen en protheses vergoedt de GKV via vaste toeslagen van 60% — die naar 70% en 75% groeien voor wie jaarlijks op controle gaat en dat in het Bonusheft laat afstempelen. Begin dat boekje dus in je eerste jaar; het is letterlijk geld waard.

De PKV-verleiding — en de fuik erachter

Verdien je meer dan de Jahresarbeitsentgeltgrenze (€ 77.400 in 2026), dan mág je naar de private PKV. Die lokt jonge, gezonde goedverdieners met premies onder de GKV-prijs en snellere afspraken. Twee dingen moet je dan wél weten. Eén: in de PKV betaalt élk gezinslid een eigen premie — de gratis Familienversicherung bestaat er niet, en de premie stijgt met de jaren. Twee: de weg terug is wettelijk dichtgetimmerd. Terug naar de GKV kan alleen door opnieuw verzekeringsplichtig te worden (bijvoorbeeld een baan onder de loongrens), en wie ouder is dan 55 komt er volgens de wet vrijwel niet meer in. De PKV is dus geen abonnement dat je opzegt, maar een deur die achter je dichtvalt. Voor een gezin dat voor de lange termijn naar Duitsland gaat, is de GKV in bijna alle gevallen de verstandige standaard.

Zelfstandig of (nog) niet werkend

Zelfstandigen vallen buiten de verplichte GKV. Vrijwillig aansluiten kan als je een verzekeringsverleden kunt aantonen — EU-verzekeringstijd telt daarbij in de regel mee, maar of jouw Nederlandse basisverzekering kwalificeert, laat je vóór vertrek zwart-op-wit bevestigen door de Krankenkasse van je keuze; dit is precies het punt waar nieuwkomers tussen wal en schip raken. Reken als niet-werkende vrijwillig verzekerde op een minimumpremie van zo'n € 267 per maand. Lukt de GKV niet, dan is er een vangnet: elke private verzekeraar is verplicht je te accepteren in de Basistarif, zonder risico-opslagen.

Gepensioneerd naar Duitsland

Verhuis je met AOW of pensioen zonder er te werken, dan loopt je zorg via de vertrouwde verdragsroute: aanmelden bij het CAK, dat je recht met een S1-formulier doorgeeft aan een Duitse Krankenkasse. Je krijgt volwaardige Duitse zorg en betaalt een verdragsbijdrage aan Nederland — met de woonlandfactor van Duitsland, en die staat in 2026 op precies 1,000: Duitse zorg is in dit systeem even duur geprijsd als Nederlandse. Begin drie maanden voor vertrek; de CAK-aanvraag is binnen vier weken rond.

Waar dit op rust

De feiten in dit artikel komen van deze officiële pagina's. Regels veranderen — bij twijfel is de bron leidend, niet dit artikel.

Verder lezen

De vertrekgids

Vijf mails, en je overziet je hele traject

Nog niet klaar om te beginnen? Dan sturen we je de vertrekgids voor Duitsland: vijf mails in anderhalve week, met de volgorde, de valkuilen en de echte kosten. Daarna sturen we niets meer — geen nieuwsbrief, geen "we missen je".

Je adres wordt alleen voor deze vijf mails gebruikt. Uitschrijven kan onder elke mail.

Klaar om te beginnen?

Zesentwintig trajecten staan volledig klaar — België, Denemarken, Duitsland, Engeland, Estland, Finland, Frankrijk, Griekenland, Italië, Noorwegen, Oostenrijk, Portugal, Spanje, Zweden, Zwitserland, Aruba, Bonaire, Curaçao, Amerika, Canada, China, Dubai, Japan, Thailand, Australië en Nieuw-Zeeland: je stappenplan, je documenten en je kosten op één plek, met de timing bewaakt. Eén keer betalen, en het is van jullie.

Start je stappenplan