Je inboedel, je auto en je hond naar Canada: één lijst die alles bepaalt

Canada kent voor nieuwe immigranten een royale regeling: als settler — je vestigt je voor minstens twaalf maanden — komt je hele huisraad belastingvrij binnen, zonder maximumbedrag. Maar er zit één administratieve voorwaarde aan die bepalend is, en die veel mensen onderschatten.

De lijst is alles

Vóór vertrek maak je twee lijsten van al je spullen, met merk, model, serienummers waar mogelijk en geschatte waarde. De ene lijst is wat er mét je meereist, de andere is goods to follow: alles wat later per container komt. Bij aankomst geef je die lijsten aan de douanebeambte, die er het formulier BSF186 van maakt en je een kopie meegeeft.

Waarom dat zo nauw luistert, staat er onomwonden bij: goederen die later aankomen zijn alleen belastingvrij als ze op je oorspronkelijke lijst stonden. Wat je vergeet, betaal je later gewoon aan invoerrechten en belasting — en er is geen herstelmogelijkheid achteraf. Neem die lijst dus serieus, ook als je container pas over twee maanden vaart. En meld je persoonlijk bij de douane, ook als álles nog moet komen.

Nog twee dingen die verrassen. De regeling geldt voor spullen die je vóór aankomst al bezat, in bezit had én gebruikte — er staat géén minimumtermijn bij, maar iets wat je vlak voor vertrek koopt en direct laat verschepen valt er expliciet buiten. En verkoop je meegebrachte spullen binnen twaalf maanden na invoer, dan betaal je de rechten alsnog.

Voor alcohol en tabak gelden aparte, kleine hoeveelheden — en die moeten fysiek met je meereizen. Als goods to follow aanmelden kan niet.

Je auto: het antwoord is nee

Hier wijkt Canada af van vrijwel elk ander land, en het is de bevinding waar de meeste Nederlandse emigratiesites de mist in gaan. Transport Canada schrijft het zelf: de meeste voertuigen die buiten de Verenigde Staten en Mexico zijn verkocht, kunnen Canada niet in. En nog explicieter: kocht je je auto onder normale omstandigheden terwijl je in het buitenland woonde, dan kún je hem niet importeren, omdat hij niet volgens de Canadese veiligheidsnormen is gebouwd.

Er is geen uitzondering voor immigranten. De situaties waarin invoer wél mag, hangen allemaal af van eigenschappen van het voertuig — de belangrijkste is dat de auto vijftien jaar of ouder is (let op: dat is anders dan de Amerikaanse grens van vijfentwintig jaar). Je status als nieuwe permanent resident doet niet mee. De douaneregeling voor settlers regelt alleen dat je geen belasting betaalt; ze zegt niets over de vraag óf het voertuig toegelaten is.

Eén schijnbare opening, met een addertje: kom je met een tijdelijke werk- of studievergunning, dan mag je auto tijdelijk mee zonder aan de normen te voldoen. Maar alleen jij mag erin rijden, verkopen mag niet, en als je tijdelijke status permanent wordt, moet je de auto exporteren of laten vernietigen. Wie via een werkvergunning naar permanent verblijf doorgroeit, wordt dus alsnog met de rekening geconfronteerd.

De praktische conclusie is simpel: verkoop de auto in Nederland en koop ter plaatse iets terug. Zet dat als vaste post in je budget, want in de meeste Canadese provincies is een auto geen luxe.

Je hond of kat: makkelijker dan verwacht

Goed nieuws hier. Nederland staat bij de Canadese voedsel- en warenautoriteit niet op de lijst van rabiësvrije landen, maar óók niet op de lijst van hoogrisicolanden. Je valt dus in de gewone categorie, en dan volstaat één document: een rabiësvaccinatiecertificaat in het Engels of Frans, afgegeven door een bevoegde dierenarts, waarop je dier ondubbelzinnig identificeerbaar is en waaruit blijkt dat de vaccinatie geldig is.

Er is geen quarantaine bij aankomst. En een microchip eist Canada formeel niet — al krijgt je dier er hoe dan ook een, omdat de Nederlandse kant en het EU-dierenpaspoort hem wél vereisen. Voor pups en kittens gelden soepeler regels onder de drie maanden, en tussen drie en acht maanden zit voor honden een tussencategorie.

Aan de Nederlandse kant komt er één officiële post bij: de NVWA legaliseert het paspoort of certificaat voor € 65,87 (tarief 2026), en daarvoor maak je minstens veertien werkdagen van tevoren een afspraak. De vlucht zelf kost bij Air Canada zo'n CAD 100–120 in de cabine of CAD 270–324 in het ruim; bij KLM loopt het uiteen van € 70 tot € 500 afhankelijk van de route. Let op twee praktische valkuilen: Air Canada vervoert geen dieren op codeshare-vluchten, en KLM neemt op sommige toesteltypes geen dieren in het ruim mee. Boek dus niet op de automatische piloot.

Eén adres voor de medische keuring

Nog een detail dat je planning bepaalt: de medische keuring die bij je aanvraag hoort, mag alleen door een door Canada aangewezen arts. In heel Nederland is dat één adres — in Amsterdam, en alleen op dinsdag en donderdag. Reken op ongeveer € 350 tot € 375 per volwassene voor de keuring met de gebruikelijke onderzoeken, en weet dat je zorgverzekeraar daar niets van vergoedt. Plan die afspraak vroeg; het is een flessenhals waar je niet omheen kunt.