De Green List: het verschil tussen meteen verblijf en twee jaar wachten

De Green List is Nieuw-Zeelands antwoord op de vraag "welke mensen hebben we nodig". Het is een lijst van beroepen, verdeeld in twee tiers, en welke tier jouw functie heeft bepaalt of je met een baanaanbod meteen verblijf krijgt of er eerst twee jaar op moet werken.

Dat is een groot verschil, en het is een verschil dat je kunt sturen. Vandaar dit artikel.

Tier 1: Straight to Residence

Staat je beroep op tier 1 en heb je een baanaanbod van een geaccrediteerde werkgever dat voldoet aan de eisen voor dat beroep, dan vraag je meteen de Straight to Residence Visa aan. Je hoeft er niet eerst voor te werken.

Wat dat oplevert:

• verblijf vanaf het moment dat het visum wordt verleend, zonder einddatum
• na twee aaneengesloten jaren kun je permanent verblijf aanvragen, waarmee je onbeperkt in en uit kunt reizen
• de aanvraag begint bij NZ$ 6.450, en 80% wordt binnen drie maanden beslist

Op tier 1 staan doorgaans de zwaarst opgeleide en het schaarst bezette beroepen: medisch specialisten, bepaalde ingenieursdisciplines, ict-rollen op senior niveau, en een reeks gereglementeerde vakken. De lijst beweegt: er worden beroepen aan toegevoegd en van verplaatst, dus lees hem op het moment dat je solliciteert en niet een jaar eerder.

Tier 2: Work to Residence

Op tier 2 is de uitkomst hetzelfde maar het tempo anders. Je werkt eerst 24 maanden voltijds in dat beroep in Nieuw-Zeeland, binnen een periode van 30 maanden, op een geschikt werkvisum — en daarna vraag je de Work to Residence Visa aan. Ook die begint bij NZ$ 6.450.

Die 24 maanden zijn geen formaliteit. Ze moeten in het genoemde beroep zijn, bij een geaccrediteerde werkgever, en tegen het loon dat bij dat beroep hoort. Wissel je halverwege van functie naar iets wat niet op de lijst staat, dan begint de teller opnieuw.

In 2025 zijn er tien technische beroepen aan de Work to Residence-route toegevoegd. Ook dat is een reden om de lijst opnieuw te bekijken als je hem een tijd geleden hebt gelezen.

Je functietitel telt niet — je ANZSCO-code wel

Dit is de valkuil waar de meeste mensen in trappen. De Green List werkt met ANZSCO-codes: de Australisch-Nieuw-Zeelandse beroepenclassificatie. Wat telt is de code die hoort bij het werk dat je feitelijk doet, niet de titel die op je contract staat.

Een werkgever die je "manager" noemt terwijl je in de praktijk uitvoerend werk doet, helpt je dus niet — Immigration New Zealand kijkt naar taken, verantwoordelijkheden en het opleidingsniveau dat de functie vraagt. Andersom kan het ook meevallen: een functie met een saaie titel kan prima onder een code vallen die wél op de lijst staat.

Zoek daarom je ANZSCO-code op vóórdat je een contract tekent, en bespreek met je toekomstige werkgever hoe de functieomschrijving eruitziet. Dat is een gesprek van tien minuten dat twee jaar kan schelen.

Wat er per beroep nog bij komt

De Green List zegt niet alleen "dit beroep mag" maar ook onder welke voorwaarden. Per beroep staan er eisen aan:

• kwalificatie — welk diploma of welk niveau er nodig is
• registratie — of je je bij een Nieuw-Zeelands beroepsorgaan moet inschrijven voordat je mag werken
• ervaring — hoeveel jaar in het vak
• loon — welk uurtarief er minimaal betaald moet worden

Die registratie is vaak het lange spoor: het duurt maanden en het gaat via het beroepsorgaan zelf, niet via Immigration New Zealand. Begin er dus vroeg mee. Prettige bijvangst: een erkende beroepsregistratie levert in de puntenroute drie tot zes punten op, en vanaf 24 augustus 2026 is je taaltest met zo'n registratie vijf jaar geldig in plaats van twee.

En als je nergens op de lijst staat?

Dan is de Skilled Migrant Category de route. Zes punten uit opleiding, beroepsregistratie, inkomen of Nieuw-Zeelandse werkervaring, plus een geschikte baan bij een geaccrediteerde werkgever. Dat is trager als je de punten nog moet verdienen met werkervaring ter plaatse, maar het is een reële weg — en anders dan bij de Canadese ranglijst weet je van tevoren precies wat er nodig is.