Het Skilled Worker-visum: zo werkt de route naar Engeland na Brexit

Sinds Brexit is Engeland voor Nederlanders een echt emigratieland geworden: er is geen vrij verkeer meer, en zonder visum kun je er niet wonen of werken. De hoofdroute heet het Skilled Worker-visum, en het belangrijkste om te begrijpen is de volgorde. Je vraagt niet eerst een visum aan om daarna een baan te zoeken — het werkt andersom. Eerst de baan, dan het visum. GOV.UK zegt het letterlijk: je moet een bevestigd baanaanbod hebben vóórdat je aanvraagt.

De sponsor: je werkgever draagt het visum

Niet elke Britse werkgever mag jou aannemen. Het bedrijf moet een licensed sponsor zijn — door de Home Office goedgekeurd om buitenlandse werknemers te sponsoren. De volledige lijst is openbaar: het register of licensed sponsors is een gratis te downloaden bestand met tienduizenden bedrijven, vrijwel dagelijks bijgewerkt. Solliciteer je in Engeland, check dan vóór je tijd investeert of de werkgever op die lijst staat — of vraag het gewoon in het eerste gesprek.

Heeft de sponsor je aangenomen, dan wijst hij je een Certificate of Sponsorship (CoS) toe: geen papier maar een elektronisch record met een nummer. Met dat nummer vraag jij het visum aan, binnen drie maanden na toewijzing.

De salarisdrempel: £41.700, of meer

Je baan moet aan twee eisen tegelijk voldoen. Hij moet op de lijst van in aanmerking komende beroepen staan (in de regel werk op hbo/wo-niveau — RQF 6 of hoger), én het salaris moet minimaal het hoogste zijn van twee bedragen: £41.700 per jaar, of de going rate voor jouw beroepscode — het gangbare loon voor dat beroep in het VK. Voor een deel van de beroepen ligt die going rate boven de £41.700, en dan geldt dus dat hogere bedrag.

Er zijn verlaagde drempels — bijvoorbeeld £33.400 voor new entrants (onder de 26, of recent afgestudeerd) en voor beroepen op de Immigration Salary List — maar reken je niet rijk: ook dan blijft een going rate-toets gelden. De drempels zijn in juli 2025 fors verhoogd; sites die nog £26.200 of £38.700 noemen, lopen achter.

Wat het kost

De leges zijn per persoon: £819 voor een visum tot drie jaar, £1.618 voor langer, bij aanvraag vanuit Nederland. Daar komt de Immigration Health Surcharge bij — £1.035 per volwassene per jaar, £776 per kind, voor de hele visumduur vooruit te betalen. Een gezin van vier dat voor vijf jaar komt, betaalt daardoor al ruim £18.000 aan IHS alleen. Het is het grootste bedrag in het hele traject, en het minst bekende.

Verder moet je £1.270 op je rekening hebben, minimaal 28 dagen aaneengesloten — tenzij je werkgever het onderhoud in de CoS certificeert, wat grotere werkgevers meestal doen. Voor gezinsleden gelden aanvullende bedragen: £285 voor je partner, £315 voor het eerste kind, £200 per volgend kind.

Gezin, beslistermijn en het eVisa

Je partner en kinderen onder de 18 kunnen als dependant mee, elk met eigen leges en IHS. Je partner mag in het VK vrij werken. De beslistermijn vanuit Nederland is doorgaans drie weken; tegen betaling kan het sneller (£500 voor vijf werkdagen, £1.000 voor de volgende werkdag).

Papieren verblijfsdocumenten bestaan niet meer: je krijgt een eVisa, een digitale status in je UKVI-account. Werkgevers en verhuurders controleren die met een share code die je zelf aanmaakt en die negentig dagen geldig is. Bewaar je inloggegevens dus zoals je een paspoort bewaart.

Voor wie deze route niet past

Werk je in de zorg, kijk dan naar het Health and Care Worker-visum: lagere leges (£324 of £628) en volledig vrijgesteld van de IHS — maar de route voor care workers is voor nieuwe aanvragers uit het buitenland feitelijk dicht; hij staat alleen nog open voor artsen, verpleegkundigen en andere gekwalificeerde zorgprofessionals met een baan bij de NHS of in de ouderenzorg. Voor erkende toppers in wetenschap, cultuur of tech bestaat het Global Talent-visum. En de werkvakantieroute waar je misschien over las: die bestaat voor Nederlanders niet — de Youth Mobility Scheme staat niet open voor EU-burgers.

De taaleis verdient een eigen verhaal: die is in januari 2026 verhoogd naar B2, en dat struikelblok onderschatten veel aanvragers. Daarover meer in het artikel over de taaleis.