Je eerste weken in China: drie klokken en één volgorde

De Chinese aankomst is geen chaos maar een keten: elke registratie is de sleutel tot de volgende, en er lopen drie klokken. Wie de volgorde kent, is in drie weken geregeld; wie hem niet kent, ontdekt bij de bank dat hij eerst terug moet naar het politiebureau.

Klok één: 24 uur — de politieregistratie

Binnen 24 uur na aankomst moet je verblijfsadres bij de politie geregistreerd zijn. In een hotel gebeurt het automatisch bij het inchecken; woon je meteen op jezelf, dan registreer je op het wijkbureau — met paspoort en het (geregistreerde) huurcontract — of online: sinds maart 2026 draait er een landelijke onlinedienst van de immigratiedienst, na jaren waarin Peking en Shanghai al eigen kanalen hadden. Het bewijsje dat je krijgt, de registratieslip, is het belangrijkste papiertje van je eerste maanden: de residence permit, de bank en het rijbewijs vragen er allemaal om. En de plicht herhaalt zich na elke verhuizing en elke terugkeer uit het buitenland — hotels onderweg nemen het telkens van je over.

Klok twee en drie: 15 en 30 dagen

Direct na de landing plan je de medische keuring bij een International Travel Healthcare Center van de douane — de Chinese keuring die de verblijfsvergunning wil zien, een kwestie van dagen. Intussen zet je werkgever binnen vijftien dagen de werkvergunningsnotificatie om in de vergunning zelf; die verschijnt digitaal in de socialezekerheidskaart-app, want een fysieke kaart bestaat sinds eind 2024 niet meer.

Dan de grote: binnen dertig dagen vraag je bij de Exit-Entry Administration van de politie de residence permit aan — voor jezelf én de gezinsleden op hun S1-visa. De beslissing duurt maximaal vijftien werkdagen en je paspoort blijft die periode bij de dienst: plan er geen reizen in, en doe bankzaken die een paspoort vragen ervóór of erna. De leges lopen van ¥ 400 (een jaar) tot ¥ 1.000 (vijf jaar); de eerste vergunning is meestal een jaarvergunning, en na twee brave jaren ligt bij de derde ronde de vijfjarige klaar.

De volgorde die weken scheelt: sim → bank → apps

China is feitelijk contantloos, en alles hangt aan elkaar. Eerst de simkaart, op je eigen naam bij een officiële winkel van China Mobile, Unicom of Telecom — real-name-registratie met je paspoort is wettelijk verplicht, en zonder Chinees nummer kun je nergens inloggen. Dan de bankrekening, in persoon aan de balie: paspoort, verblijfsdocument, registratieslip en arbeidscontract mee; de grote staatsbanken in de expatsteden kennen het rijtje. Dan pas WeChat Pay en Alipay, gekoppeld aan die Chinese rekening. Je Nederlandse creditcard kán tegenwoordig in beide apps en redt je de eerste dagen — maar huur, salaris en overboekingen tussen personen vragen de Chinese rekening. Bewaar tot slot élk stempeltje en elk contract: China vraagt administratie, en beloont wie haar op orde heeft.

In Vertrekklaar is dit fase 5 van 5 van het traject: dezelfde stappen, maar dan op jullie situatie — in jouw volgorde, afvinkbaar, en met de klokken bewaakt. Bekijk het hele traject naar China.