Het stappenplan voor Mexico

Mexico kent voor wie blijft twee kaarten. De residente temporal is de route van vrijwel iedereen: een visum bij het consulaat op vertoon van je middelen, daarna binnen dertig dagen na aankomst de kaart bij het INM. Eerst één jaar, dan verlengen tot in totaal vier, en daarna permanent. De residente permanente is dezelfde poort, meteen voor altijd — maar alleen voor wie een pensioen heeft en een hogere lat haalt.

De drempels staan niet in peso's maar in UMA-dagen, een rekeneenheid die elk jaar in februari wordt bijgesteld. Dat maakt de bedragen op oude consulaatspagina's stil onwaar; dit plan rekent met de UMA van 2026.

En één ding is bij Mexico anders dan bij de meeste bestemmingen: de aanvraag kan alleen bij een consulaat buiten Mexico. Wie al als toerist in het land is en wil blijven, vliegt terug naar Den Haag. Dat is geen straf maar de regel, en het is de reden dat fase 2 vóór je vertrek ligt.

Drie dingen die op vrijwel geen Nederlandstalige pagina samen staan.

De belasting. Het verdrag uit 1993 splitst je inkomen in drieën. Je bedrijfspensioen en je lijfrente zijn uitsluitend in Mexico belastbaar, dus Nederland laat los zodra je de vrijstelling hebt. Je AOW mag Nederland blijven belasten, maar niet meer dan 17,5 procent van het bruto — en Mexico verrekent dat. Je overheidspensioen blijft Nederlands, tenzij je ook Mexicaan wordt.

De AOW zelf. Mexico is geen verdragsland onder de Wet BEU. De AOW gaat mee tot de gehuwdennorm: voor een stel verandert er niets, maar wie alleen gaat valt terug van zeventig naar vijftig procent van het minimumloon, en de toeslag vervalt.

De zorg. Mexico staat ook niet op de lijst van verdragslanden voor de zorg. Geen CAK, geen verdragsbijdrage: je Nederlandse basisverzekering eindigt bij uitschrijving en een polis — particulier, of het vrijwillige IMSS-pakket met zijn uitsluitingen — is het stelsel.

Je AOW-opbouw stopt — dat is iets anders dan de uitbetaling. Wat je tot je vertrek hebt opgebouwd, blijft staan. Maar zodra je niet meer in Nederland verzekerd bent — voor de meeste emigranten het moment van vertrek — bouw je niets meer op, en elk jaar tot je AOW-leeftijd kost je 2% van je latere AOW. Vrijwillig doorverzekeren bij de SVB kan, maximaal tien jaar, maar de aanvraag moet binnen één jaar na het einde van je verzekering binnen zijn; daarna is die deur dicht. Ontvang je al AOW, dan speelt dit niet meer.

Vakantie-Mexico en woon-Mexico zijn twee landen. De Riviera Maya en Los Cabos hebben de vluchten, het Engels en de prijzen van Florida; de hoogvlakte — Querétaro, San Miguel de Allende, Guadalajara en het meer van Chapala — heeft het klimaat waar je het hele jaar in leeft, de Mexicaanse prijzen en de grootste buitenlandse gemeenschappen van het land.

Reken bij die keuze twee dingen mee die op vakantie niet opvallen. Waar je woont bepaalt welk ziekenhuis bereikbaar is, en de particuliere zorg in de grote steden is uitstekend maar duur. En de kuststrook is grondwettelijk beperkte zone: kopen kan er alleen via een bankfideicomiso — zie fase 5.

Aan de aanvraagkant is Mexico betaalbaar: het visum kost minder dan een tientje aan leges, de kaart voor het eerste jaar ruim elfduizend peso. Het geld zit in drie andere posten: de zorgpolis die het CAK vervangt, de verhuizing over de oceaan, en de auto — die gaat vrijwel nooit mee.

Bij Mexico heeft dit gesprek één harde regel die je samen moet zien: de AOW-terugval raakt alleen wie alleen gaat, en de zorgpolis raakt wie ouder is het hardst — verzekeraars nemen boven de zeventig vrijwel niemand nieuw aan. Wie op de grens zit, beslist hier niet alleen óf maar ook wanneer.

En bespreek de afstand. Elf uur vliegen is geen weekendje terug, en het tijdsverschil van zeven of acht uur maakt van elk telefoontje met Nederland een afspraak.

Vanaf hier telt alles terug. De strakste klok van dit traject staat in fase 5: dertig dagen na aankomst moet je bij het INM zitten voor de kaart. De langste staat in fase 3: de zorgpolis moet geaccepteerd zijn vóór je uitschrijft, en acceptatie kost bij verzekeraars weken.