Het stappenplan voor Engeland

Er is geen vrij verkeer meer naar het Verenigd Koninkrijk. De hoofdroute is het Skilled Worker-visum, en dat werkt in een vaste volgorde: eerst een bevestigd baanaanbod van een werkgever die door de Home Office is erkend als sponsor, dan pas de visumaanvraag. GOV.UK zegt het letterlijk — je móét een baanaanbod hebben voordat je aanvraagt. Wie eerst wil verhuizen en daarna zoeken, heeft in deze corridor geen route.

Werk je in de zorg, bekijk dan de Health and Care Worker-variant: lagere leges en geen zorgtoeslag (IHS). Voor erkende toppers in wetenschap, cultuur of tech bestaat Global Talent. En wat er níét is: een werkvakantie- of jeugdroute voor Nederlanders — de Youth Mobility Scheme staat niet open voor EU-burgers, wat oudere blogs ook beweren.

Twee eisen tegelijk: je beroep moet op de lijst van in aanmerking komende beroepen staan (in de regel hbo/wo-niveau, RQF 6), én het salaris moet minimaal het hoogste zijn van £41.700 per jaar of de going rate voor jouw beroepscode. Zoek je beroep op via de officiële lijst — het gaat om de taakomschrijving, niet om je Nederlandse functietitel.

De drempels zijn in juli 2025 fors verhoogd; reken dus niet met bedragen van oudere sites. Er bestaan verlaagde drempels (£33.400 voor new entrants onder de 26 en voor de Immigration Salary List), maar ook dan blijft een going rate-toets gelden. Haalt het loon dat Engelse werkgevers in jouw vak betalen de drempel niet, dan weet je dat nu — en niet na maanden solliciteren.

Sinds 8 januari 2026 vraagt het Skilled Worker-visum Engels op niveau B2 — niet meer B1, wat veel sites nog noemen. Nederlanders zijn niet vrijgesteld: de vrijstellingslijst kent alleen meerderjarig-Engelstalige landen. Je bewijst het niveau met een SELT-test bij een goedgekeurde aanbieder, of met een volledig in het Engels gedoceerde graad die je via Ecctis laat bevestigen. In deze fase hoef je nog niets te boeken — wel te weten dat dit op je pad ligt, want de test zit straks op het kritieke pad van je aanvraag.

De Engelse route heeft één kostenpost die iedereen onderschat: de Immigration Health Surcharge van £1.035 per volwassene per jaar, voor de hele visumduur vooruit te betalen. Voor een gezin van vier dat voor vijf jaar komt is dat alleen al ruim £18.000 — bovenop leges, taaltest, verhuizing en de eerste maanden huur. De rekentool rekent op jullie eigen keuzes en laat zien waar de grote bedragen zitten, zodat het baanaanbod dat straks komt ook financieel een echt besluit kan zijn.

Je partner en kinderen onder de 18 kunnen als dependant mee — elk met eigen leges en eigen IHS, en met een aanvullende geldeis (£285 voor je partner, £315 voor het eerste kind, £200 per volgend kind). Je partner mag in het VK vrij werken; bij de dependant-eisen noemt GOV.UK geen taaleis — die ligt alleen bij jou als hoofdaanvrager. Bespreek het hele plaatje samen: wie van jullie draagt het visum (en daarmee de baan waar het verblijf aan hangt), wat betekent dat als die baan stopt, en is het gezin klaar voor een land waar jullie opnieuw beginnen — school, zorg, netwerk? Dit is het moment om nee te kunnen zeggen; na fase 2 kost dat geld.

Kies hieronder de datum waarop jullie in Engeland willen staan. Het stappenplan rekent uit of dat haalbaar is met wat er nog moet gebeuren — en zegt het eerlijk als het krap wordt. Wees daarbij realistisch over het ene stuk dat zich niet laat plannen: de banenzoektocht bij een licensed sponsor. Het visum zelf is daarna verrassend snel. Een streefdatum is van jou: je kunt hem altijd verzetten, en verzetten is een prima uitkomst.