Het stappenplan voor Amerika

Dit is de eerlijkste bladzijde van deze corridor: voor veel mensen bestaat er geen route naar Amerika, en dat is beter om nu te weten dan na een jaar zoeken. Er is geen puntensysteem zoals in Australië en geen vrij verkeer zoals in Europa. Wat er wél is, zijn een handvol specifieke sleutels: een Amerikaanse werkgever die je sponsort, een eigen bedrijf waarin je investeert (de Nederlandse route, zie de volgende stap), uitzonderlijk talent in je vakgebied, directe familie met een Amerikaans paspoort, of geluk in de jaarlijkse Green Card-loterij.

Ruim eerst één hardnekkig misverstand op: ESTA is géén emigratieroute. Het Visa Waiver Program laat Nederlanders maximaal negentig dagen toe voor zaken of toerisme, en de ambassade schrijft er expliciet bij dat wie langer wil blijven of komt als werknemer, overplaatsing of investeerder, een echt visum nodig heeft. Aankomen op ESTA en "het daar wel regelen" bestaat niet.

Nederlanders hebben een deur die de meeste nationaliteiten niet hebben. Sinds 5 december 1957 is er een vriendschaps- en handelsverdrag met de Verenigde Staten van kracht, en daardoor staat Nederland op de lijst van verdragslanden voor het E-2-visum: het visum voor wie een substantieel bedrag investeert in een echt Amerikaans bedrijf en dat bedrijf zelf gaat leiden. Geen werkgever nodig, geen loterij, geen wachtrij.

Twee dingen om meteen goed te zetten. Er is geen vast minimumbedrag: het consulaat in Amsterdam zegt letterlijk dat er geen bedrag bestaat dat als "substantieel" geldt — het gaat om de verhouding tot wat het bedrijf kost, en hoe goedkoper de onderneming, hoe hoger het aandeel dat je zelf moet inleggen. En het bedrijf mag niet marginaal zijn: het moet meer kunnen opleveren dan alleen een minimaal inkomen voor jou en je gezin.

Het tweede: dit visum is nadrukkelijk tijdelijk. Je mag onbeperkt verlengen zolang het bedrijf draait, maar je moet aantoonbaar de intentie houden om te vertrekken als je status eindigt — het consulaat vraagt daar zelfs een ondertekende verklaring over. Wie via deze route een green card verwacht, kijkt naar het verkeerde spoor.

De duurste corridor van de acht, en het is goed om te weten wáár dat geld zit. Niet in de verhuizing — die is vergelijkbaar met Australië. Het zit in twee posten die nergens anders bestaan: de afgiftefee op het E-visum voor Nederlanders, die per persoon in de duizenden loopt, en een zorgverzekering die je volledig zelf betaalt omdat er geen publiek stelsel en geen verdragsroute is. Reken beide door vóór je een besluit neemt, en tel de auto mee die je hier verkoopt en daar opnieuw moet kopen.

Amerika trekt om goede redenen: ruimte, tempo, en een arbeidsmarkt die durf beloont. Bespreek ook de andere kant, met echte getallen erbij. Je zorg hangt in veel gevallen aan je baan — dat maakt ontslag daar zwaarder dan hier. Vakantiedagen en zwangerschapsverlof zijn niet wettelijk geregeld zoals in Nederland. De afstand tot familie is een vlucht van acht uur en een tijdverschil dat bellen lastig maakt. En als je op een tijdelijk visum gaat: bespreek vooraf wat jullie doen als het bedrijf niet loopt of de baan wegvalt, want dan telt de klok van je status meteen mee. Wie dat gesprek nu voert, hoeft het straks niet onder druk te voeren.

Bij een werkgeversroute is de meereizende partner in het visumverhaal een bijzin — een afgeleide status die de werkgever "meeneemt". In de Nederlandse administratie is diezelfde partner een volwaardige emigrant met een eigen dossier, en meestal het grootste van de twee: geen werkgever die een verzekering regelt, geen salaris dat een pensioen opbouwt, en toch dezelfde uitschrijving, hetzelfde einde van de zorgverzekering en hetzelfde AOW-gat.

Lees vóór er iets getekend wordt de twee artikelen bij deze stap. Het ene gaat over wat de afgeleide Amerikaanse status je geeft — verblijf, werkrecht, vrij reizen — en het andere over de Nederlandse kant die voor elke meereizende partner geldt. Neem daaruit drie vragen mee naar de werkgever van je partner: ben ik meeverzekerd op het zorgplan, vanaf welke dag, en wat kost het gezinsdeel? Die antwoorden bepalen het budget van het hele eerste jaar.

Kies hieronder de datum waarop jullie in Amerika willen staan. Het stappenplan rekent uit of dat haalbaar is met wat er nog moet gebeuren — en zegt het eerlijk als het krap wordt. In deze corridor bepaalt je route het tempo: een E-2-dossier bouw je in maanden op, en bij een werkgeversroute loopt de klok van de werkgever, niet die van jou. Een streefdatum is van jou: je kunt hem altijd verzetten, en verzetten is een prima uitkomst.