Het stappenplan voor Marokko

Wet 02-03 regelt binnenkomst en verblijf van vreemdelingen. Wie naast de Nederlandse ook de Marokkaanse nationaliteit heeft, is in Marokko geen vreemdeling en valt buiten die wet: geen carte d'immatriculation, geen verlengklok, geen motiefvermelding.

Dat is geen theoretisch onderscheid. De Marokkaanse nationaliteit gaat via afstamming over en is niet op te geven, dus veel Nederlanders hebben haar zonder er ooit iets mee gedaan te hebben. Voor hen begint dit traject bij het aanvragen of vernieuwen van de Marokkaanse identiteitskaart, niet bij een verblijfsaanvraag.

Weet je het niet zeker, dan is dit de eerste stap van je hele emigratie en niet een detail voor onderweg: de rest van dit plan valt er anders uit. Het Marokkaanse consulaat kan vaststellen of je in de registers staat.

Twee dingen vallen hier anders uit dan de meeste Nederlandstalige pagina's beweren.

De belasting. Het verdrag uit 1977 heeft geen socialezekerheidsartikel. Daardoor valt de AOW onder het restartikel, en dat legt hem exclusief bij Marokko. Je bedrijfspensioen gaat dezelfde kant op. Maar een overheidspensioen — ABP, en alles wat uit een vroegere dienstbetrekking bij de overheid komt — mag volgens het verdrag in beide staten worden belast. Een oud-ambtenaar heeft hier dus een wezenlijk ander plaatje dan iemand met alleen AOW en bedrijfspensioen, en dat verschil staat nergens.

De zorg. Marokko staat op de officiële lijst van verdragslanden. Je meldt je bij het CAK, krijgt een verdragsformulier en schrijft je daarmee in bij de Marokkaanse zorginstelling; de verdragsbijdrage wordt op je Nederlandse pensioen ingehouden. Geen levenslange particuliere polis dus.

Vakantie-Marokko en woon-Marokko zijn twee landen. Tanger, Agadir en Marrakesh hebben de voorzieningen, de vluchten en de Nederlandse gemeenschappen; het Rifgebied en het Midden-Atlasgebied hebben de familie en de prijzen, maar ook de winters en de afstand tot een ziekenhuis dat de zorg levert waar je verdragsrecht je toegang toe geeft.

Reken bij die keuze één ding mee dat op vakantie niet opvalt: waar je woont bepaalt welke zorg feitelijk bereikbaar is, en het verdragsrecht is een recht op het publieke stelsel — niet op de privéklinieken waar veel Nederlanders in de praktijk terechtkomen.

Marokko is aan de aanvraagkant goedkoop: de verblijfskaart kost tientjes, niet duizenden. Het geld zit in twee andere posten. De eerste is de eerste maanden op de nieuwe plek. De tweede is de auto, en die is hier geen bijzaak — zie fase 4.

Bij deze bestemming heeft dit gesprek een vorm die het bij andere landen niet heeft. Voor een deel van de gezinnen is dit geen emigratie maar een terugkeer — soms van de ene generatie wel en de andere niet. Kinderen die in Nederland zijn opgegroeid, verhuizen dan naar het land van hun ouders en niet naar dat van henzelf.

Bespreek ook het geld. Wat in fase 3 over de fiscale korting staat, betekent dat een deel van jullie vermogen na de overmaking in Marokko blijft. Dat is een beslissing voor twee, niet voor één.

Vanaf hier telt alles terug. De strakste klok van dit traject staat in fase 2: negentig dagen na aankomst moet de aanvraag voor je verblijfskaart liggen. Wat het vroegst begint staat in fase 4, bij het huisdier — daar tikt de voorbereiding al vóór je vertrekdatum vaststaat.