Belasting in Frankrijk vanuit België: geen gunstregime, wel een stelsel dat gezinnen helpt, en het verdrag van 1964

Een belastingvoordeel voor wie zelf vanuit België naar Frankrijk verhuist, bestaat niet. Het enige gunstregime is voor werknemers die een Frans bedrijf uit het buitenland haalt. Anders dan Portugal heeft Frankrijk nooit een belastingparadijsje voor nieuwkomers gehad. Er valt dus ook geen mythe door te prikken.

Wat er wel te weten valt, verandert je planning op vier punten:

• wie er meetelt;
• wat het verdrag tussen België en Frankrijk met je pensioen en je andere inkomsten doet;
• wanneer de eerste Franse aangifte komt;
• waarom het ene gunstregime dat bestaat vrijwel zeker niet voor jou is.

Het ene gunstregime is niet voor jou

Frankrijk kent het régime des impatriés, de regeling voor werknemers die uit het buitenland worden gehaald. Het is een tijdelijke vrijstelling voor wie vanuit het buitenland wordt aangetrokken door een in Frankrijk gevestigd bedrijf. Denk aan een overplaatsing binnen een concern, of een werving vanuit het buitenland.

De belastingdienst sluit de rest uitdrukkelijk uit: wie op eigen initiatief naar Frankrijk komt om er te werken, valt erbuiten. Een gepensioneerde, een zelfstandige, iemand die op afstand voor een Belgische werkgever blijft werken: geen van allen komt in aanmerking.

Verhuis dus niet "voor de belasting", want die reden bestaat in Frankrijk niet. Wat er wel geldt, is een gewoon Europees stelsel, met één eigenaardigheid die voor gezinnen gunstig uitpakt.

Het huishouden telt, niet het individu

Frankrijk belast het foyer fiscal: het huishouden, op één aangifte.

Het inkomen wordt gedeeld door het aantal parts (delen):

• een stel telt voor twee;
• het eerste en tweede kind tellen elk voor een half;
• het derde kind telt voor een heel.

Over elke part loopt het tarief apart door de schijven. Het barème (de tarieftabel) van Service-Public voor de aangifte van 2026 ziet er zo uit:

Belastbaar inkomen per part	Tarief
tot € 11.600	0%
€ 11.601 tot € 29.579	11%
€ 29.580 tot € 84.577	30%
€ 84.578 tot € 181.917	41%
boven € 181.917	45%

Het effect: bij een gezin met één hoofdinkomen wordt dat inkomen rekenkundig over het hele huishouden uitgesmeerd. Zo valt het per part in lagere schijven.

Service-Public rekent het voor:

• Een alleenstaande met € 30.000 belastbaar betaalt € 2.104, iets meer dan 7% van zijn inkomen.
• Een stel met twee kinderen en € 60.000 deelt dat bedrag eerst door drie parts, en begint dus per part bij € 20.000.

Het voordeel van kinderen heeft wel een plafond, het plafonnement du quotient familial. Bij hoge inkomens vlakt het dus af.

Wat doet het verdrag met je pensioen en je andere inkomsten?

Woon je in Frankrijk, dan ben je er inwoner voor de belasting en geef je er je inkomen uit alle landen aan. Welk land welk deel mag belasten, regelt het belastingverdrag tussen België en Frankrijk van 10 maart 1964.

In 2021 tekenden beide landen een nieuw verdrag, maar dat is niet in werking. Volgens de Franse regering (februari 2025) blijft het verdrag van 1964 gelden. De latere wijzigingen ervan raakten de pensioenartikelen niet.

Zo verdeelt het verdrag je inkomen:

• Je Belgisch wettelijk pensioen als werknemer of zelfstandige, en een aanvullend pensioen dat als rente (een periodieke uitkering) wordt betaald: alleen Frankrijk. Artikel 12 wijst "les pensions autres que celles visées à l'article 10" en de lijfrenten toe aan het woonland.
• Een ambtenarenpensioen: alleen België (artikel 10, lid 1), tenzij je ook de Franse nationaliteit hebt (artikel 10, lid 3). Frankrijk mag het wel meetellen voor het tarief op je overige inkomen (artikel 19).
• Loon voor werk in België: België, waar het werk gebeurt (artikel 11).
• Huur van een woning in België: alleen België (artikel 3). Frankrijk stelt het vrij en telt het mee voor het tarief.
• Dividend en rente uit België: Frankrijk belast. België mag aan de bron hooguit 15% inhouden, en die inhouding gaat af van de Franse belasting (artikelen 15, 16 en 19).

Bij dat laatste houdt je bank in de regel eerst het gewone Belgische tarief in. Het verschil met de verdragsgrens vraag je daarna terug bij de FOD Financiën, met formulier 276 Div.-Aut. voor dividend. De Franse belastingdienst stempelt dat formulier eerst af, en je hebt er vijf jaar voor.

Wat houdt België nog in op je pensioen?

Dat regelt de Federale Pensioendienst, en het gaat om drie inhoudingen.

• De bedrijfsvoorheffing, de belasting die vooraf van je pensioen gaat. Voor een werknemers- of zelfstandigenpensioen past de Pensioendienst de vrijstelling in principe automatisch toe, zodra je buitenlandse adres bekend is. Voor een ambtenarenpensioen gebeurt dat niet vanzelf: daar beslist de FOD Financiën op aanvraag (Belintax), en volgens het verdrag blijft dat pensioen meestal in België belast.
• De ZIV-bijdrage van 3,55%, de bijdrage voor de ziekteverzekering. Die valt alleen weg als je in Frankrijk verzekerd bent op grond van een pensioen, werk of een zelfstandige activiteit daar. Loopt je zorg via een Belgisch S1, dan blijft ze naar alle waarschijnlijkheid staan. Vraag het de Pensioendienst.
• De solidariteitsbijdrage. Die vervalt automatisch als je in een land van de EER woont, vanaf de maand na je adreswijziging.

Frankrijk heft zijn eigen sociale bijdragen (CSG en CRDS) op een buitenlands pensioen alleen als je in Frankrijk woont én ten laste bent van een Franse verplichte zorgverzekering. Met een Belgisch S1 ben je ten laste van België, dus in de regel niet. Hoe je aan dat S1 komt, staat bij de CPAM-inschrijving.

Krijg je een kapitaal uit een groepsverzekering of pensioensparen? Dan belast Frankrijk dat als pensioen. Onder voorwaarden kun je in plaats daarvan kiezen voor een vaste heffing van 7,5%, na een aftrek van 10%. Laat dat vóór de uitbetaling narekenen.

De aangifte die pas volgend jaar komt

Frankrijk kent geen aangiftemoment bij aankomst. Je eerste Franse aangifte doe je in het voorjaar ná je aankomstjaar. Die gaat over de maanden dat je er woonde, van je aankomstdatum tot 31 december.

De belastingdienst is precies over de vorm. Wie voor het eerst aangifte doet in Frankrijk, "heeft geen toegang tot de online aangifte". Je levert dan formulier 2042 op papier in bij het belastingkantoor van je nieuwe woonplaats, met de bijlagen:

• voor buitenlands inkomen (2047);
• voor verhuurde woningen (2044).

Had je al een numéro fiscal, bijvoorbeeld omdat je het na aankomst bij het belastingkantoor ophaalde? Dan kun je daarmee een account op impots.gouv.fr aanmaken en ook de eerste keer online aangifte doen.

Er komt geen uitnodiging: je meldt jezelf.

Aan Belgische kant doe je over je vertrekjaar nog een aangifte over de maanden vóór je vertrek. Heb je daarna nog Belgische inkomsten die België mag belasten, zoals een ambtenarenpensioen of huur, dan volgt elk jaar een aangifte als niet-inwoner. Twee aangiftes over één jaar is normaal. Het verdrag regelt wie wat mag belasten.

Koop je toch een huis, dan komt er een tweede plicht bij. Sinds de afschaffing van de taxe d'habitation op hoofdverblijven moet elke eigenaar in zijn online ruimte aangeven hoe hij zijn pand gebruikt: de déclaration d'occupation. Dat doe je bij elke wijziging, en wie het nog nooit deed, vóór 1 juli 2026. Als huurder betaal je noch die belasting, noch de taxe foncière: die draagt de eigenaar.

Het gesprek dat vóór vertrek hoort

Hoe het verdrag voor jou uitpakt, is persoonlijk. Denk aan je pensioen, een ambtenarenpensioen naast een privépensioen, je woning in België, je beleggingen of werken op afstand voor een Belgische werkgever. Een paar keuzes zijn achteraf duur of onmogelijk te herstellen.

Eén goed gesprek met een fiscalist die beide landen kent, vóór je verhuist: dat is de hele les.

In Vertrekklaar is dit fase 2 van 5 van het traject van België naar Frankrijk, stap 2.4: dezelfde stappen, maar dan op jullie situatie. In jouw volgorde, afvinkbaar, en met de termijnen bewaakt. Bekijk het hele traject van België naar Frankrijk.