Meereizen op een L-2: wat je in Nederland loslaat — en wat je ervoor terugkrijgt

De situatie is herkenbaarder dan hij klinkt. De werkgever van je partner plaatst hem of haar over naar de Amerikaanse vestiging, op een L-1. Jij gaat mee — zonder eigen baan, met kinderen die inmiddels volwassen zijn en in Nederland blijven, en met het plan om een flink deel van het jaar hier te zijn. En ergens tussen het contract en de verhuisdoos komt de vraag: kan ik gewoon ingeschreven blijven in Nederland?

Het korte antwoord is nee, en dit artikel legt uit waarom dat minder erg is dan het klinkt. De L-2 geeft je namelijk bijna alles wat je wilt. Het enige wat hij niet geeft, is een Nederlands adres.

De algemene visumroutes naar Amerika staan in De vijf sleutels naar Amerika; de Nederlandse kant die voor elke meereizende partner geldt, in Partner reist mee zonder eigen baan. Dit artikel gaat over wat daar voor Amerika bovenop komt.

Wat de L-2 je geeft

De L-2 is een afgeleide status: hij bestaat zolang de L-1 van je partner bestaat, en niet langer. Een L-1A (managers en leidinggevenden) kent een maximum van zeven jaar, een L-1B (specialistische kennis) van vijf. De echtgenoot of echtgenote en ongehuwde kinderen onder de 21 kunnen op de L-2 mee; kinderen van 21 en ouder niet — die komen op bezoek zoals elke Nederlander, met een ESTA.

Wat de L-2 in de praktijk regelt:

• Verblijf, voor de hele looptijd van de L-1, zonder eigen sponsor.
• Werkrecht. Sinds 12 november 2021 mogen L-2-partners werken op grond van hun status zelf; een aparte werkvergunning (de EAD) is niet meer nodig. Je I-94 met de aantekening "L-2S" is je bewijs voor een werkgever. Je hóéft niet te werken — maar de deur staat open, en dat is voor de partner die "misschien later" wil, precies het verschil met vroeger.
• Studeren, zonder apart studentenvisum.
• Vrij reizen. De L-2 verplicht je niet in Amerika te blijven. Je reist in en uit op je visum zolang de L-1 van je partner geldig blijft. Vier maanden per jaar in Nederland is daarmee aan de Amerikaanse kant geen probleem.

Dat laatste is waar de verwarring begint: omdat Amerika je niet dwingt om te blijven, voelt het alsof je ook in Nederland niets hoeft te veranderen.

Waarom je tóch uitschrijft

Wie binnen een periode van een jaar meer dan acht maanden buiten Nederland verblijft, moet zich uitschrijven uit de Basisregistratie Personen. De maanden hoeven niet aaneengesloten te zijn, en of je daar werkt of niet, doet er niet toe. Acht maanden Amerika en vier maanden Nederland is dus precies de situatie waarvoor de regel geschreven is.

Ingeschreven blijven levert niets op wat je niet ook hebt na uitschrijving. Wat het wél oplevert, is een zorgverzekering die op een onjuiste inschrijving rust en premie en zorgkosten kan terugvorderen, toeslagen die teruggevorderd worden, en op enig moment een ambtshalve uitschrijving door de gemeente — zonder bewijs, zonder gekozen datum.

En er is een tweede reden die niet uit Nederland komt maar uit Amerika. Wie het grootste deel van het jaar in de Verenigde Staten is, wordt daar voor de belasting inwoner — met of zonder inkomen. Dan belast Amerika je wereldwijde inkomen, en gelden de twee meldplichten voor buitenlandse rekeningen (zie verderop). Je zou dan fiscaal Amerikaan zijn en administratief Nederlander, en dat is de slechtste combinatie van de twee: alle plichten, geen van de voordelen. Hoe de Amerikaanse belastingplicht werkt staat in Amerikaans belastingplichtig.

Wat uitschrijven je oplevert: een vertrekdatum die je zelf kiest (uitschrijven kan vanaf vijf dagen vóór vertrek), een internationaal bewijs van uitschrijving dat je bij Amerikaanse loketten nog nodig hebt, en een administratie waarin je zorgverzekering, toeslagen en AOW-opbouw op dezelfde dag omschakelen in plaats van rommelig uit te doven.

Zorg: geen werkgeversplan van jezelf

Je partner krijgt in vrijwel elk L-1-traject een zorgverzekering via de Amerikaanse werkgever. Drie vragen die je vóór het tekenen stelt: ben ik als partner meeverzekerd, vanaf welke dag, en wat kost het gezinsdeel van de premie? Werkgeversplannen verschillen daarin enorm, en de gezinsopslag is in Amerika vaak duizenden dollars per jaar.

Is er geen dekking voor jou, dan is de verhuizing naar de Verenigde Staten een gebeurtenis die een inschrijfperiode van zestig dagen opent op de zorgmarktplaats. Mis je die, dan zit je tot de volgende open inschrijving zonder plan. En voor de Nederlandse maanden: een Amerikaans plan dekt buiten de VS meestal niets of alleen spoed. Een reisverzekering die vier maanden Europa dekt, is dus onderdeel van het jaarbudget.

Geld: SSN, de bank en twee meldplichten

Als L-2-partner met werkrecht kun je een Social Security Number aanvragen, ook als je (nog) niet werkt. Doe dat in de eerste weken: zonder SSN geen eigen bankrekening, geen kredietgeschiedenis, en een gezamenlijke belastingaangifte die moeizamer loopt.

Je Nederlandse bank rapporteert onder FATCA over klanten die "US person" zijn, en daar valt een inwoner van de Verenigde Staten ook onder. Wat dat in de praktijk betekent, verschilt per bank: sommige vragen alleen om je Amerikaanse belastingnummer, andere beperken hun dienstverlening aan klanten in de VS. Vraag het je bank vóór vertrek, op je eigen naam — niet alleen voor de gezamenlijke rekening.

Dan de twee Amerikaanse meldplichten, die náást elkaar bestaan. De FBAR: zodra het totaal van je buitenlandse rekeningen op enig moment in het jaar boven de 10.000 dollar komt, meld je ze allemaal — en een Nederlandse spaarrekening van een gezin zit daar snel boven. En Form 8938 bij de belastingaangifte, met eigen drempels: voor inwoners van de VS die samen aangifte doen 100.000 dollar aan het einde van het jaar of 150.000 op enig moment. Beide gelden ook voor de partner zonder inkomen, want ze gaan over bezit, niet over salaris.

Eén vlag, geen uitleg: Nederlandse beleggingsfondsen kunnen voor een Amerikaanse belastinginwoner als PFIC gelden, met een belastingregime dat in vrijwel alle gevallen ongunstig uitpakt. Wie beleggingen heeft, legt dat vóór vertrek aan een adviseur voor die het Amerikaanse stelsel kent.

AOW: het gat is van jou

Je partner bouwt in Amerika Social Security op, en het verdrag tussen Nederland en de Verenigde Staten zorgt dat die jaren later meetellen. Jij bouwt niets op — niet in Nederland (de opbouw stopt bij uitschrijving) en niet in Amerika (je werkt er niet). Elk jaar weg is twee procent minder AOW, en dat gat wordt later niet aangevuld.

De vrijwillige verzekering van de SVB is daarom in deze situatie bedoeld voor jou meer dan voor je partner: aanmelden binnen één jaar na vertrek, met een premie die van je eigen inkomen afhangt — en zonder inkomen betaal je dicht bij het minimum. De Anw-verzekering vraag je meteen bij vertrek aan. Zie AOW, zorg en belasting in Amerika voor de verdragskant.

Het huis vanuit Amerika

De hypotheekrenteaftrek vervalt. De regeling voor kwalificerend buitenlands belastingplichtigen staat alleen open voor wie in de EU, de EER, Zwitserland of op de BES-eilanden woont, en de Verenigde Staten horen daar niet bij. Staat het huis leeg te koop, dan geldt tijdelijk de verhuisregeling; bij verhuur of aanhouden telt de woning meteen als Nederlands vermogen en blijft hij hier belast. Verhuurinkomsten geef je daarnaast in Amerika aan, met verrekening via het verdrag — een som voor een adviseur, niet voor dit artikel.

En de bank: verhuren zonder schriftelijke toestemming is contractbreuk. Wonen je volwassen kinderen in het huis, meld ook dat. Verkopen, verhuren of aanhouden voor je eigen maanden is een keuze die je vóór de uitschrijving maakt, en niet erna.

Kinderen die in Nederland blijven

Kinderen van 21 en ouder passen niet op de L-2; kinderen van achttien tot 21 wel, maar die blijven in dit scenario in Nederland. Hun zorgverzekering en zorgtoeslag lopen los van jullie door. Wat via jullie loopt, is de aanvullende beurs van DUO: die rekent met het inkomen van de ouders, en Amerikaans inkomen geven jullie zelf door — met de Amerikaanse aangifte als bewijs, en meer dan acht weken verwerkingstijd. Doe het elk jaar, niet alleen het eerste.

Wat je zelf nog laat uitzoeken

Eerlijk is eerlijk: drie dingen kan geen artikel en geen stappenplan voor jullie beslissen. Het plan zegt wél precies wanneer je ze aan iemand voorlegt — vóór de uitschrijving, niet erna.

• De definitieve fiscale som. Wat het huis, het pensioen van je partner en jullie vermogen precies doen onder twee stelsels tegelijk, rekent een fiscalist uit die beide landen kent. Dit artikel benoemt wát er speelt; de cijfers zijn van jullie.
• Je beleggingen. Nederlandse beleggingsfondsen kunnen voor een Amerikaanse belastinginwoner als PFIC gelden. Wij markeren het; een adviseur die het Amerikaanse stelsel kent, beoordeelt het.
• Je eigen bank en je eigen staat. Of je bank een klant in de VS aanhoudt, vraag je je bank. En het rijbewijs, de staatsbelasting en de zorgmarkt verschillen per staat; het plan noemt de verschillen, jouw staat vult ze in.

De L-1-aanvraag van je partner zelf loopt via de werkgever en staat buiten dit plan. Wat je partner daarbij bewaakt — de timing, premium processing — staat wel in de visumstappen.

Wat het kost als je het fout doet, en wat je terugkrijgt als het klopt

Fout: ingeschreven blijven, ontdekt worden, premie en toeslagen terugbetalen, en dan alsnog uitschrijven met een datum die de gemeente kiest. Ondertussen in Amerika fiscaal inwoner zijn zonder de meldplichten te kennen — en FBAR-boetes zijn niet symbolisch.

Goed: een L-2 die je verblijf en je werkrecht regelt, een vertrekdatum die je kiest, een zorgdekking zonder gat aan beide kanten van de oceaan, een AOW-opbouw die doorloopt voor een paar tientjes per maand, en vier maanden per jaar in Nederland waar niemand iets van vindt. Dat is geen compromis; dat is het leven dat je wilde, met de administratie die erbij hoort.

Het stappenplan voor Amerika zet dit in de volgorde waarin het moet: wat vóór het tekenen van het L-1-contract geregeld is, wat in de laatste maand, wat in de eerste zestig dagen daar, en wat elk jaar terugkomt.